Ο Νίκος που γνώρισα

Ο Νίκος Ζήσης αποχαιρέτησε το μπάσκετ μετά τον καλό του φίλο και κουμπάρο Βασίλη Σπανούλη. Ο Γιώργος Διαλυνάς θυμάται σκόρπιες σκέψεις ετών μαζί με ένα περιστατικό που τον έκανε να καταλάβει μια για πάντα τι άνθρωπος είναι ο κοσμογυρισμένος γκαρντ. Υπάρχουν άνθρωποι που συνδέονται ανεξίτηλα με το επάγγελμά τους και αυτό συμβαίνει και στον αθλητισμό. Κάποιοι εξ αυτών δημιουργούν και ξεχωριστό δέσιμο με κάποιους από τους σταθμούς της πορείας τους, είναι δηλαδή οι λεγόμενες "σημαίες". Ο Σπανούλης ας πούμε είναι μια τέτοια περίπτωση από τον Ολυμπιακό. Στην ΑΕΚ έχουμε, από αυτούς που έχω προλάβει εγώ, σίγουρα τον Νίκο Χατζή, τον Μιχάλη Κακιούζη και τον Αλέξη Φαλέκα που έμεινε στα πέτρινα χρόνια. Νιώθω όμως ότι ξεχνάμε τουλάχιστον άλλον έναν, τον Νίκο Ζήση.

Μπεν Σίμονς παρ το αλλιώς!

Η Ατλάντα έκανε το θαύμα (που μπορεί και να μην είναι τέτοιο) και προκρίθηκε στους τελικούς της ανατολής εκεί που την περιμένει το Μιλγουόκι. Ο Μπεν Σίμονς φέρει μεγάλη ευθύνη για τον αποκλεισμό. Έχουν περάσει πια λίγα εικοσιτετράωρα. Οι Ατλάντα Χοκς πέταξαν θριαμβευτικά πάνω από την πόλη της αδελφικής αγάπης και υπέταξαν τους 76ερς. Ο Εμπίντ έπαιζε τραυματίας, ο Ντάνι Γκριν ήταν εκτός από ένα σημείο της σειράς και πέρα. Ο Σίμονς όμως ήταν εκεί. Το νούμερο 1 πικ του 2016 επιλέχθηκε από τον οργανισμό μια μέρα σαν σήμερα πριν από 5 χρόνια. Από τότε μέχρι τώρα έχουν αλλάξει λίγα πράγματα, ίσως και τίποτα. Εξαιρετικός σε ταχύτητα, άμυνα, πάσες και ριμπάουντ. Το σουτ που (τον) σκοτώνει Ένα μόνο ψεγάδι κουβαλά. Ο Νίκος Χατζής