powered by: ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Σερβία : Χάνει την πρεμιέρα ο Μπιέλιτσα
Η Σερβία θα στερηθεί τον Νεμάνια Μπιέλιτσα στην πρεμιέρα του Μουντομπάσκετ με την Αγκόλα, εξαιτίας προβλήματος στο γόνατο.
Ατλέτικο και Μονακό διεκδικούν Ικάρντι

Μαδρίτη και Πριγκιπάτο διεκδικούν τον φευγάτο από την Ίντερ Μάουρο Ικάρντι.

Οι «ήρωες» των τοπικών

8/7/2016, 20:32,
  



Δεν υπάρχει άνθρωπος, που να μην έχει παρακολουθήσει, έστω μια φορά στη ζωή του, έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος. Εκεί είναι άλλωστε, που ξεκινά η μαγεία του ποδοσφαίρου.



Τα τοπικά πρωταθλήματα, βρίσκονται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Παρ’ όλα αυτά, έχουν ξεχωριστή θέση, τόσο στις καρδιές των φιλάθλων, όσο και σε αυτές των ποδοσφαιριστών που αγωνίζονται κάθε βδομάδα, για την «ομάδα της γειτονιάς».

Μιλήσαμε με τον Γιώργο Καραμανίδη, ο οποίος είναι ένας από τους ποδοσφαιριστές, που έχουν τιμήσει όσο λίγοι αυτές τις κατηγορίες. Βρεθήκαμε στο συνεργείο, στο οποίο εργάζεται ως μηχανικός, όταν δεν ασχολείται με τη «στρογγυλή» θεά.

Ένας «γυρολόγος» στις ερασιτεχνικές κατηγορίες

Αρχηγός της Αθηναΐδας και βασικός παράγοντας για την άνοδο της ομάδας. Γεννημένος στις 1/9/1982 και φτάνοντας αισίως τα 34, έχει αγωνιστεί σε ουκ ολίγες ομάδες. Α.Ε. Γαλατσίου, Απόλλωνας Σμύρνης (πλέον Αθηνών), Πατήσια, Ολυμπιακός Λιοσίων, Ιπποκράτης Περιστερίου, Παράδεισος Αμαρουσίου, Άρης Χολαργού, Άφοβος, ΠΑΣ Γαλάτσι και Αθηναΐδα είναι οι σύλλογοι στους οποίους έχει αγωνιστεί. «Τις θυμάσαι πιο καλά από μένα (γέλια). Ξεκίνησα πολύ μικρός να αγωνίζομαι στα τοπικά. Όταν ξεκίνησα στην Α.Ε. Γαλατσίου, ήμουν 14 χρονών. Από μικρός μου άρεσε ο αθλητισμός, είχα ασχοληθεί και με την ποδηλασία, αλλά τελικά με κέρδισε το ποδόσφαιρο. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα το ομαδικό πνεύμα. Παρά το γεγονός ότι ο πατέρας μου ήταν πρωταθλητής στην ποδηλασία και με παρακαλούσε να ακολουθήσω το χνάρια του, ο ατομικός χαρακτήρας του αθλήματος δεν μου κέντρισε τόσο το ενδιαφέρον».

Το βήμα παραπάνω που δεν έγινε και οι άτυχες στιγμές

Όλα τα παιδιά ονειρεύονται να φορέσουν την φανέλα του αγαπημένου τους συλλόγου και να κάνουν καριέρα ως ποδοσφαιριστές. Εκείνος, έχοντας «φάει με το κουτάλι» τα τοπικά –είκοσι χρόνια αγωνίζεται σε αυτά άλλωστε- δεν μετανιώνει που δεν έκανε το βήμα παραπάνω. «Να σου πω την αλήθεια, είχα αρκετές ευκαιρίες να αγωνιστώ σε υψηλότερες κατηγορίες. Αυτή όμως που δε θα ξεχάσω, ήταν όταν αγωνιζόμουν στους νέους του Απόλλωνα. Παίζαμε φιλικό στη Ριζούπολη εναντίον του Παναθηναϊκού. Είχαν έρθει σκάουτερ από τον ΠΑΟ να με δουν. Σε μια μονομαχία, έπεσα στο έδαφος και τραυματίστηκα σοβαρά στη σπονδυλική στήλη. Έμεινα δύο χρόνια εκτός. Μετά από αυτό όμως, τίποτα δεν ήταν το ίδιο». Άλλοι στη θέση του θα σταμάταγαν μετά από ένα τόσο σοβαρό τραυματισμό. Άλλοι ίσως να «ξενέρωναν» μετά την χαμένη ευκαιρία που είχαν, για να αγωνιστούν σε ένα μεγάλο σύλλογο και η χαρά για το παιχνίδι να εξαφανιζόταν. «Ποτέ δε σκέφτηκα να τα παρατήσω. Το ποδόσφαιρο ήταν τότε ο μόνος λόγος να αναπνέω. Έκανα δύο χρόνια φυσιοθεραπείες και μπόρεσα να επανέλθω. Ποτέ δε με σταμάτησαν οι τραυματισμοί. Το 2008 με τον Παράδεισο, έπαθα ρήξη χιαστού, μηνίσκου και εξάρθρημα επιγονατίδας. Σε 9 μήνες έπαιζα μπάλα. Ακόμα και τώρα που έκανα οικογένεια, ξεκλέβω χρόνο από το σπίτι και την δουλειά, για να κάνω προπονήσεις». Παρά τις αναποδιές, ωστόσο, κατάφερε να επιστρέψει στην δράση, με τους τραυματισμούς του, όμως, να μη του επιτρέπουν να αγωνιστεί σε υψηλότερο επίπεδο. «Ήξερα ότι μπορώ να αγωνιστώ σε μεγαλύτερες κατηγορίες, αλλά γνώριζα κιόλας ότι οι τραυματισμοί μου δε θα με άφηναν να φτάσω στο επίπεδο που μπορούσα».

Το οικονομικό «αγκάθι»

Το ποδόσφαιρο αναμφίβολα αποτελεί τον μεγάλο του έρωτα. Ακόμα και στους μεγάλους έρωτες όμως, υπάρχουν οι δύσκολες στιγμές. «Το δυσκολότερο κομμάτι αναμφίβολα, είναι το οικονομικό. Οι ομάδες δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τους παίκτες, αρκούνται μόνο σε κάποιες διευκολύνσεις. Πολλές φορές ούτε αυτές. Χορηγοί δεν υπάρχουν και έτσι οι βασικές βιοτικές ανάγκες πρέπει να καλυφθούν με άλλο τρόπο. Το να δουλεύεις για να συντηρείς την οικογένειά σου και αμέσως μετά να τρέχεις σε ένα γήπεδο για να κάνεις προπόνηση με την ομάδα, δεν είναι ό,τι πιο εύκολο. Υπάρχουν πολλές στιγμές που νιώθεις πνευματικά άδειος και χάνεις το νόημα, αλλά μετά έρχεται η Κυριακή και ο αγώνας για να ξυπνήσει το πάθος σου για το ποδόσφαιρο».

Τα κακώς κείμενα του ερασιτεχνικού –και όχι μόνο- ποδοσφαίρου στη χώρα μας

Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, βέβαια, δεν έχει καμία σχέση με αυτό του εξωτερικού, κυρίως όσον αφορά τις αθλητικές εγκαταστάσεις και την υποδομή. Μου εξηγεί ότι «θυμάμαι τον εαυτό μου να αγωνίζεται σε γήπεδα που έλεγες, δεν είναι δυνατόν να παίξεις σε αυτό το πράγμα. Ιδιαίτερα τα προηγούμενα χρόνια, παίζαμε κυριολεκτικά σε χωράφια, με τους τραυματισμούς να παραμονεύουν σε κάθε λακούβα. Πλέον υπάρχουν αρκετά γήπεδα με σωστές προδιαγραφές, όπως της Αθηναΐδας, της Νέας Ιωνίας, των Λιοσίων και του Ρουφ, παρόλο που τα περισσότερα έχουν συνθετικό και όχι φυσικό χλοοτάπητα». Για τον Γιώργο όμως, το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν οφείλεται μόνο στις κακές υποδομές, την έλλειψη οργάνωσης ή τη βία. «Βασικά δεν οφείλεται μόνο σε αυτά. Για να γίνει το ποδόσφαιρο όπως πρέπει και όπως μας άρεσε να το θυμόμαστε κάποτε, πρέπει ο κόσμος να το αγαπήσει. Και όταν λέω να το αγαπήσει, εννοώ το πραγματικό ποδόσφαιρο. Την ομάδα της πόλης, της περιοχής, της γειτονιάς. Όλοι πλέον γίνονται Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ. Είναι θλιβερό να βλέπεις ανθρώπους στην επαρχία, ειδικά αυτούς που οι ομάδες της πόλης τους αγωνίζονται στη Σούπερ Λιγκ, να υποστηρίζουν τις λεγόμενες μεγάλες ομάδες. Στην Αγγλία δηλαδή γιατί είναι όλα τα γήπεδα γεμάτα και υπάρχει ανταγωνισμός; Επειδή ακριβώς οι φίλαθλοι υποστηρίζουν τις ομάδες της περιοχής τους και δε γίνονται Μάντσεστερ, Λίβερπουλ ή Τσέλσι. Δεν είναι μόνο τα χρήματα που κάνουν μια ομάδα δυνατή. Ένας σύλλογος έχει πολύ μεγαλύτερη ανάγκη την στήριξη του κόσμου της περιοχής, των ντόπιων, από τα χρήματα. Γι’ αυτό γουστάρω τα τοπικά πρωταθλήματα. Γιατί έχουν κρατήσει αγνή την ταυτότητα του ποδοσφαίρου».

Το μέλλον

Με 1973 λεπτά συμμετοχής στο περσινό πρωτάθλημα δείχνει πανέτοιμος να συνεχίσει για αρκετά χρόνια ακόμα. «Ναι, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να μην αγωνίζεται. Ακόμα και τις τελευταίες αγωνιστικές, όταν η άνοδος είχε κριθεί για εμάς και ο προπονητής δοκίμαζε νέα παιδιά, εγώ ήθελα να παίζω (γέλια)». Του λέω ότι το όριο ηλικίας για την ΕΠΣΑ είναι τα 37 και αυτός ήδη είναι στα 34 δεν θα… «(διακόπτει) άσε το έχω σκεφτεί, μετά τα 37, θα παίξω στην ΕΨΑΝΑ, εκεί το όριο είναι τα 41. Μετά τα 41 βλέπουμε…».

Η συνέντευξη ολοκληρώθηκε, με τον Γιώργο να μου δείχνει φωτογραφίες από τις ομάδες που έχει αγωνιστεί και να μου αφηγείται κάποια «περίεργα» περιστατικά που συναντάμε στα τοπικά πρωταθλήματα, τα οποία όπως είπε «δεν πρέπει να διαδίδονται, δεν τιμούν το άθλημα».

Επιμέλεια: Γιάννης Καραγιάννης

Home  |  Συνεντεύξεις  |  Ειδήσεις  |  Αφιερώματα  |  Παρασκήνια  |  Video  |  Photostory  |  Επικοινωνία  |  
  |  Copyright 2019 Sportreview.gr  |  designed & developed by WebWorks