powered by: ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Σερβία : Χάνει την πρεμιέρα ο Μπιέλιτσα
Η Σερβία θα στερηθεί τον Νεμάνια Μπιέλιτσα στην πρεμιέρα του Μουντομπάσκετ με την Αγκόλα, εξαιτίας προβλήματος στο γόνατο.
Ατλέτικο και Μονακό διεκδικούν Ικάρντι

Μαδρίτη και Πριγκιπάτο διεκδικούν τον φευγάτο από την Ίντερ Μάουρο Ικάρντι.

Κλήμης Παπαχρήστος: "Το τζούντο είναι κάτι παραπάνω από ένα άθλημα"

5/7/2016, 16:47,
  

«Όλη η ζωή δεν είναι μόνο μάτια. Υπάρχουν κι άλλα, πολλά πράγματα να κάνεις, έστω και χωρίς την όρασή σου, ένα από αυτά είναι και το τζούντο. Αυτό που έχεις ή σου έτυχε στην υγεία σου, προσπαθείς να μη σε βάζει από κάτω. Αγαπάς τη ζωή και της το αποδεικνύεις!».




Κλήμης (Θεόκλητος) Παπαχρήστος. Είναι από το Αγρίνιο αλλά κατοικεί μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, 43 χρονών, που τον Σεπτέμβριο θα λάβει μέρος στους Παραολυμπιακούς αγώνες του Ρίο στο άθλημα του τζούντο, στην κατηγορία των αθλητών με μειωμένη όραση. Με ύψος 1.82 και βάρος περίπου 100 κιλών λαμβάνει μέρος στη κατηγορία σωματικού βάρους +100κ και ελπίζει σε διάκριση. Όπως λέει ελπίζει τόσο ο ίδιος όσο και ο Ηλίας Ηλιάδης να επιστρέψουν στην Ελλάδα με ένα μετάλλιο ο καθένας.

Ξεκίνησε το τζούντο ερασιτεχνικά το 1992 και σε παγκόσμιο επίπεδο το 1998, ενώ πριν από αυτό ήταν αθλητής του ζίου ζίτσου, «πατέρα» του τζούντο. Έχει πτυχίο ψυχολογίας από το πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και διαμένει, μιλάει αγγλικά, γαλλικά και παίζει πιάνο και κιθάρα. Απλά το τζούντο αποτελεί ένα από τα πολλά προσόντα του. Ανήκει στην Αθλητική Ένωση Τυφλών Τζούντο και έχει προπονητή τον Αχιλλέα Τσόγκα.

Να τονίσουμε ότι η μοναδική διαφορά από το κλασικό τζούντο έγκειται στο γεγονός ότι ο πεντάλεπτος αγώνας στη κατηγορία τυφλών ξεκινάει με τους δύο αθλητές να έχουν ήδη πιάσει πριν από το σφύριγμα του διαιτητή ο ένας τον άλλο.



«Κανείς δεν θυμάται τον έβδομο. Όλοι θυμούνται και θαυμάζουν τον πρώτο»

Βρίσκεται ήδη λίγο πριν τους Παραολυμπιακούς του Ρίο και αυτή είναι η τέταρτη συμμετοχή του. Τελικά η συμμετοχή είναι εκείνη που μετράει ή η διάκριση εκείνη που μένει; «Ένα πολύ δύσκολο ερώτημα και είναι αλήθεια ότι η συμμετοχή είναι μεγάλο πράγμα και το οποίο ισχύει σε κάθε άνθρωπο. Για να συμμετάσχει μια παγκόσμια αθλητική διοργάνωση γενικότερα είναι κάτι πολύ σημαντικό γιατί είναι κάτι που γίνεται όχι μία φορά την εβδομάδα ή το μήνα, αλλά μία φορά στα τέσσερα χρόνια. Μιλάμε λοιπόν για μια σημαντική, απίστευτη, εντονότατη, αξέχαστη εμπειρία. Όμως, δυστυχώς ή ευτυχώς το αποτέλεσμα είναι εκείνο που πολλές φορές μετράει, διότι κανείς δεν θυμάται στους αγώνες τον έβδομο, αλλά όλοι θυμούνται τον πρώτο και τον θαυμάζουν. Γι’ αυτό λένε πολύ σωστά οι Αμερικανοί και, αν θέλουμε συμφωνούμε, αν δεν θέλουμε όχι, ότι «ο πρώτος και μετά ο κανένας». Φαίνεται ακραίο, αλλά δυστυχώς στον αθλητισμό ποιος θυμάται τον έβδομο; Όπως θυμόμαστε τον κύριο Ηλία Ηλιάδη, Ολυμπιονίκη, όπως θυμόμαστε τον Πύρρο Δήμα, τον Κάχι Καχιασβίλι, τον Σωτήρη Ταμπάκο, τον Βλάση Μάρα κλπ. Ποιος θα θυμηθεί τον όγδοο ή τον δέκατο παίκτη; Σχεδόν κανείς, μόνο οι δικοί του. Οι ίδιοι όμως το γνωρίζουμε, διότι αγωνιστήκαμε, παλέψαμε, αλλά είχαμε μια κακή μέρα, μια σκληρή κλήρωση, μια ατυχία, έναν τραυματισμό. Και βγήκαμε έβδομοι. Ποιος μας θυμάται εμάς; Δεν μας θυμάται κανείς. Είναι αλήθεια όμως ότι η συμμετοχή είναι πολύ σημαντική. Και αυτό, όταν κάνεις ένα ωραίο βιογραφικό, θα πεις ότι πήγα τέσσερις φορές σε Παραολυμπιακούς. Ο άλλος στοχεύει να πάει μία φορά και χαίρεται. Εγώ λοιπόν πάω τέταρτη. Αυτό λοιπόν για εμένα και για τον κόπο που κάνω καθημερινά και πολύ έντονα, ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Αλλά πολύ ευχάριστο και για εμένα, το λέω, είναι χαρτί ζωής. Γι’ αυτό λοιπόν είναι και τα δύο σημαντικά. Και η συμμετοχή και η διάκριση».

«Όταν κερδίζεις το μετάλλιο, ακόμα και η κούραση φεύγει για να μπει στο λαιμό σου»

Φυσικά, όταν ένας αθλητής συμμετέχει στους Παραολυμπιακούς αγώνες, απαιτείται επίπονη προσπάθεια, καθώς στο συγκεκριμένο άθλημα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο και η διατροφή, αλλά και η σκληρή προπόνηση.  «Είναι αλήθεια ότι όταν κάνεις πρωταθλητισμό πρέπει πραγματικά να σκιστείς. Μια λαϊκή έκφραση μεν αληθινή δε. Είναι η διατροφή όπως είπατε, είναι το πρόγραμμα, η προπόνηση, η προετοιμασία, τα τουρνουά, οι αγώνες και ακόμη αν θέλετε ο ύπνος στο σπίτι, η ψυχική ηρεμία με τον οικογενειακό χώρο, αν κάποιος έχει οικογένεια, με τους φίλους, συναθλητές να υπάρχει επικοινωνία. Αν έχεις χρήματα ή χορηγό πρέπει να ξέρεις πως θα κινηθείς, πως θα πας στην προπόνηση, κατά τη γνώμη τη δική μου, ύστερα από τόσα χρόνια πρωταθλητισμό, γιατί είμαι στα παγκόσμια στρώματα 19 χρόνια, ενεργού πρωταθλητισμού, όχι απλά σε αγώνες, μιλάμε για παγκόσμιο επίπεδο, όταν το 1998-99 σε μίτινγκ της Αυστρίας και στο Σαντορού της Γαλλίας για να προκριθώ για τους Παραολυμπιακούς του Σίδνευ 2000. Είμαι λοιπόν κοντά στα 17-18 χρόνια το σημαντικό είναι η προπόνηση, θα πρέπει λοιπόν να έχεις ένα σοβαρό πρόγραμμα, να κάνεις το λιγότερο 5 ώρες την ημέρα προπόνηση. Μετά θα είσαι «κομμάτια» εννοείται και πρέπει κάποια μέρα, μία ή 2, να κάνεις απόλυτη ξεκούραση και εσωτερικά για να μπορέσεις ν’ ανταπεξέλθεις σε αυτήν την τεράστια αγωνιστική δραστηριότητα. Βέβαια, έχεις απέναντί σου γίγαντες ( θα σας πω για το τζούντο γιατί για άλλα δεν γνωρίζω), όπως είναι οι Ιάπωνες, οι Γάλλοι, οι Ρώσοι, Γεωργιανοί, κλπ, οι οποίοι είναι παίκτες απίστευτα  δυνατοί, προπονημένοι με τεράστιο αθλητικό παρελθόν και φυσικά και παρόν και μέλλον και πρέπει να δουλέψεις πάρα πολύ, όπως είπατε και πριν από λίγο και με τη διατροφή, δηλαδή με τα κιλά σου, με τις τροφές που θα σε δυναμώσουν, όχι στα φάρμακα, με την ξεκούραση, με την καλή ποιοτική τροφή για να μπορέσεις να φτάσεις και στο βάθρο, που είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό όνειρο για κάθε αθλητή. Γιατί ξέρετε στους αγώνες, ο αθλητής τ’ αγαπάει όλα. Αλλά το χρυσό είναι ένα, δεν μπορεί να πάρουν δέκα χρυσά. Ένας θα βγει πρώτος και ένας δεύτερος. Επομένως πρέπει να δουλέψουμε σκληρά και από τους καλύτερους να βγει ο πιο καλός. Μ α θα έχεις καλή κλήρωση, μα θα είσαι όλη τη μέρα ξεκούραστος, μα… αλλά εκείνο το μετάλλιο είναι το θαυμαστό που όλοι γυρεύουν». Ακόμη και η κούραση φεύγει για να μπει στο λαιμό σου το μετάλλιο, άσχετο με το χρώμα. Ο ίδιος σε παλαιότερη συνέντευξή του είχε δηλώσει πως «Είμαι πολύ χαρούμενος. Πάμε να πάρουμε το μετάλλιο. Όλα είναι στο χέρι μου. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Μόνο το μετάλλιο είναι ο στόχος μου. Ούτε ο καιρός δεν ήταν καλός. Ούτε καμία άλλη δικαιολογία» σχετικά με τη συμμετοχή στο Ρίο. Και αυτοί θα είναι και οι τελευταίοι αγώνες της καριέρας του. «Ναι είμαι στα τελειώματα, γιατί έχω κουραστεί πάρα πολύ. Είναι 4 Παραολυμπιάδες, δεν είναι μια. Είναι συνεχόμενη προπόνηση, ταξίδια, πολύ δύσκολο είναι η αλήθεια και είμαστε (το λέμε σαν παρένθεση αυτό) είμαστε μια χώρα που δυστυχώς δεν βοηθάει τον αθλητισμό γενικότερα. Επομένως ένας λόγος παραπάνω είναι αυτός που θέλω το μετάλλιο, το κυνηγάω. Κοιτάξτε, η αλήθεια είναι, μ’ αρέσει να είμαι πάντα ειλικρινής και σκληρός με τον εαυτό μου, αλλά όπως είμαι με τον εαυτό μου είμαι και με τους γύρω μου. Η εμπειρία μου είναι τεράστια στο χώρο, πάνω στο κομμάτι του τζούντο, το λέω έτσι αλήθεια. Αλλά έχω απέναντί μου, όπως σας είπα, αθλητές που είναι τιτάνες και γίγαντες και πρέπει να αγωνιστώ πάρα πολύ. Θέλω όμως το μετάλλιο πάρα πολύ. Πιστεύω ότι μπορώ να το πάρω, το επιθυμώ, αλλά ξέρετε στον αγώνα δεν έχεις συμβόλαιο, γιατί σας είπα, ξύπνησα το πρωί και δεν είμαι καλά, μου έχει πέσει η πίεση, ζαλίζομαι, πονάει το κεφάλι μου, με μια διάρροια, οτιδήποτε τελείωσα. Μπήκες στον 1ο αγώνα και από μόνος σου, από το άγχος σου παραπάτησες, έχασες τον 1ο αγώνα, αυτούς που σε κέρδισε χάνει, πάει τελείωσε. Έτσι ακριβώς, όπως σας το λέω τώρα, έπαθα στο Πεκίνο, το 2008. Μπήκα στον πρώτο αγώνα και είχα μια κλήρωση πολύ δύσκολη, όταν έπαιξα με τον Κουβανό (σ.σ. Γιαργκάλινι Χιμένες), ο οποίος είναι το νούμερο 2 στον κόσμο, έχασα με μια πάρα πολύ μικρή ποινή. Δυστυχώς αυτός έχασε από το νούμερο 1, που ήταν ο Αζέρος (σ.σ. ο Ίλιαμ Ζακίεφ). Τελείωσα. Τέσσερα χρόνια προετοιμασίας έφυγαν σε μερικά λεπτά. Τέσσερα χρόνια πάλευα για να χάσω αυτόν τον αγώνα και δεν είχα την επιλογή να παίξω τον επόμενο, γιατί ο νικητής αυτός που με νίκησε, έχασε. Άρα λοιπόν έφυγα έξω. Θέλω λοιπόν να πω ότι είναι πολύ δύσκολο το μετάλλιο, όχι όμως ακατόρθωτο. Να ξέρετε ότι όταν κάνουμε ένα πολεμικό άθλημα, όπως είναι το τζούντο, το παν είναι να είσαι μαχητής και μέχρι που να τελειώσει ο αγώνας να παλεύεις σκληρά και στα στρώματα και κάτω από τα στρώματα και στο σπίτι και στην παρέα και στη δουλειά. Το τζούντο είναι κάτι παραπάνω από σπορ, είναι ουσιαστικά ιδέα, γι’ αυτό και κάνουμε τζούντο, δεν το κάνουμε τυχαία, επειδή έτυχε, επειδή μας το είπαν και βρήκαμε κάτι να κάνουμε. Όχι, υπάρχουν πολλά αθλήματα για οποιαδήποτε αναπηρία ή για τους αρτιμελής , αλλά θεωρώ και πιστεύω ότι το τζούντο είναι το πιο πλήρες από όλα τα αθλήματα που υπάρχουν, είτε στους Ολυμπιακούς, είτε στους Παραολυμπιακούς.

«Τα χρήματα είναι λίγα, αλλά αυτό δεν με σταμάτησε… Είναι μεγάλη υπόθεση να πεις ότι κέρδισα»

Στις δύσκολες εποχές που ζούμε, η οικονομική κρίση έχει πλήξει και τον αθλητισμό και έτσι η επιβράβευση από την πολιτεία είναι μικρότερη σε σχέση με πριν. Ωστόσο, και οι διακρίσεις και τα μετάλλια είναι αυτά που έχουν σημασία για έναν αθλητή. «Μέχρι τώρα, όντως, για να είμαστε δίκαιοι υπήρχαν και οικονομικές απολαβές και φυσικά όλα τα υπόλοιπα που είπατε. Οι εποχές πάντως, τώρα ειδικά στα οικονομικά είναι πολύ δύσκολες και αν είσαι αθλητής και δεν έχεις βιογραφικό, δηλαδή αποτελέσματα για να μπορείς να τσιμπήσεις, να χτυπήσεις, ν’ αρπάξεις, να έχεις στην πλάτη έναν χορηγό, δεν τραβάει πουθενά. Γιατί, ξέρετε αν δεν έχετε χρήματα για να πάτε ταξίδια να παλέψετε με άλλους αθλητές, ν’ αγωνιστείτε, να προπονηθείτε, να μπείτε σε τουρνουά, σε καμπ, σε αγώνες και να κάνετε αυτήν την μεγάλη μάχη, να είστε πάντα ενεργοί, σε ένταση, δεν μπορείς να πας στους αγώνες. Έτσι λοιπόν αυτό συμβαίνει και εδώ. Είναι μεγάλο πράγμα το οικονομικό, γι’ αυτό βλέπετε και πολλοί σταμάτησαν τον αθλητισμό. Βέβαια αυτοί που αγαπούν αληθινά τον αθλητισμό και εγώ μιλάω για το τζούντο, γιατί αυτό κάνω και δεν μπορώ να κρίνω άλλο άθλημα και να μιλήσω γι άλλο, το αγαπάω και το κάνω πολλά χρόνια, όπως σας είπα. Για την ώρα, ξεκίνησα το 1992 τζούντο καθαρά, γι’ αυτό και το κάνω. Τα χρήματα έχουν μειωθεί σε μεγάλο βαθμό, έως έχουν εξαφανιστεί. Αυτό όμως δεν με έκανε πίσω, δε με σταμάτησε. Εγώ συνέχισα κανονικά τον αγώνα μου, γι αυτό φθάνω και μέχρι την 4η συμμετοχή μου στους Παραολυμπιακούς αγώνες του Ρίο, για να κάνω το καλύτερο και η απολαβή φυσικά θα είναι το βάθρο. Ηθικά, πνευματικά, σωματικά ότι κατάφερα κάτι. Ξέρω όμως τι κατάφερα, αλλά ξέρετε το μετάλλιο είναι η σφραγίδα στο λαιμό σου. Το έκανες και πλέον το πιστοποιείς στον αγώνα, γιατί είναι μεγάλο πράγμα να έχεις και μία υπογραφή, επίσημα, ότι κέρδισα αυτόν τον παίκτη εκείνον που είναι νούμερο 1-νούμερο 2. Μεγάλη κατάσταση, μεγάλη υπόθεση. Όμως όταν υπάρχει και χρηματική απολαβή ή γενικά ένας χορηγός, μια βοήθεια για οποιοδήποτε λόγο κλπ είναι μεγάλο πράγμα, γιατί εγώ ήδη έχω πάρει το ευρωπαϊκό δίπλωμα ως προπονητής, επομένως γυρίζω σιγά σιγά προς το χώρο του προπονητή και είναι σημαντικό να με ακολουθεί ένα βιογραφικό πλούσιο, πλήρες και να κλείνει με ένα μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς αγώνες. Είναι το λιγότερο θαυμαστή επιτυχία και πολύ μεγάλη βοήθεια». Ομοσπονδιακός προπονητής του τζούντο είναι ο κ. Σταύρος Στραγάλης. Ωστόσο και ο ίδιος ο Κλήμης Παπαχρήστος είναι κάτοχος διπλώματος προπονητή επιπέδου 3, από το 2013. «Επειδή η εμπειρία μου είναι πολλά χρόνια, όπως σας είπα κάνω τζούντο από το 1992, από το 1986 έκανα ζίου ζίτσου. Έτσι λοιπόν δουλεύω τον εαυτό μου βάση της εμπειρίας μου. Έχω αθλητές δίπλα μου που με βοηθούν, υπάρχουν άνθρωποι που με στηρίζουν πραγματικά στην προπόνηση, συναθλητές. Επιλέγουμε το πρόγραμμα, το κάνουμε μαζί και από την στιγμή που ξέρω τι θα κάνω, συμβουλεύομαι, όχι σπάνια, αλλά συγκεκριμένα έναν έμπειρο αθλητή ή προπονητή, όπως τον κ. Αχιλλέα Τσόγκα, που όντως με βοηθάει με την προπονητική του σκέψη. Ένα μεγάλο αθλητή, ο οποίος είναι προπονητής της παιδικής ακαδημίας του Άρη Θεσσαλονίκης, τον κ. Κωνσταντίνο Ατανάσοφ  που είναι δίπλα μου σε κάθε κίνηση, προπόνηση, προσπάθεια, να κάνουμε τεχνικές, να μιλήσουμε, να μοιραστούμε σκέψεις, να μου μεταφέρει ένα βίντεο που είδε από μια κατάσταση ενός μεγάλου αθλητή. Για παράδειγμα, θέλαμε να μελετήσουμε τον Κύριο Ηλιάδη βλέπαμε, το αναλύαμε, το καταλαβαίνω. Θέλαμε να δούμε ένα μεγάλο παππού Ιάπωνα, ο οποίος ήταν πολύ γνώστης. Μελετούμε και αυτό βοηθάει στη μετάφραση της εικόνας. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να έχεις κάποιον δίπλα σου που να ξέρει και να στο μεταφέρει. Γιατί θα πρέπει να περάσει η εικόνα στο μυαλό σου και από εκεί πρέπει να πάει στο σώμα, στα στρώματα και στον αγώνα. Αυτό είναι και το σημαντικό κομμάτι του αθλητή, του προπονητή, του βοηθού, του φίλου. Έτσι λοιπόν κλείνω με αυτό που με ρωτήσατε. Ο κ. Στραγάλης ως ομοσπονδιακός. Τουλάχιστον εμένα μου έχει αποδείξει για την ώρα ότι με βάση όλους τους αθλητές, παλαιότερους και τωρινούς πάνω στο Παραολυμπιακό τζούντο ότι κάνει μια καλή και σοβαρή προσπάθεια. Αλλά ο δικός μου προπονητής κ. Αχιλλέας Τσόγκας για την ώρα με έχει βοηθήσει πολύ με την μεγάλη του εμπειρία, με όλες τις περγαμηνές που έχει είτε στα στρώματα είτε εκτός και φυσικά με την επιστημονική του κατάρτιση, με βοηθάει σε μια ερώτηση, μια λεπτομέρεια που μου ξεφεύγει. Γιατί ο προπονητής είναι πάρα πολύ καλός. Αλλά αν δεν έχεις μεγάλη εμπειρία στα στρώματα, να αγωνιστείς. Δυστυχώς κάθε άθλημα πρέπει να το αποδεικνύεις , να το δουλεύεις και να το μιλάς στον αγωνιστικό χώρο. Δεν μπορεί κάποιος, πχ να κάνει τζούντο και να είναι με το κοστούμι και τη γραβάτα. Θα βάλει το τζουντόγκι, τη ζώνη και θα πει παλεύω, περπατάω, δείχνω, κάνω, προσπαθώ, οτιδήποτε. Έτσι είναι και εδώ πέρα. Αν εγώ δεν αγωνιστώ και το πιο μεγάλο πρόβλημα αν ο άλλος δεν έχει παίξει και έχει κοστούμι, γραβάτα, κραγιόν και οτιδήποτε, δεν με βοηθάει σε κάτι. Θέλω κάτι να μου δείξει πάνω και να κάνω. Γι’ αυτό είναι η εμπειρία μου και οι φίλοι που με βοηθάνε σε μεγάλο βαθμό».

«Αν θες να αγωνιστείς θα αγωνιστείς. Τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες»

Ακούγονται διάφορα πράγματα για τις κακές συνθήκες που αντιμετωπίζουν στη Βραζιλία ενόψει τον ολυμπιακών και Παραολυμπιακών αγώνων, καθώς και ιός Ζίκα. Αυτό όμως δεν δείχνει να τον απασχολεί καθώς όλα αυτά τα θεωρεί δικαιολογίες. «Κοιτάξτε, είναι ένα θέμα το οποίο συγχωρήστε με, αλλά θα το πω ακριβώς όπως το έχω στο μυαλό μου, είναι για αυτά που λέμε «gossip news», είναι έτσι για να ασχοληθούμε. Αν κάποιος δεν θέλει να πάει, μπορεί πολύ απλά να μην πάει, αν θέλεις να πας, θα πας. Ξέρετε, δεν μπορώ να πω για όλους, αλλά μια μερίδα ανά τον κόσμο, όχι στην Ελλάδα, όταν χάσει τον αγώνα λέει «ξέρεις έβρεχε, γλίστρησα, πονούσε το κεφάλι μου», άμα κερδίσει λέει «δούλευα, ήμουν πρώτος και αγωνίστηκα και το κατάφερα», ενώ έξω όντως μπορεί να βρέχει και να χιονίζει. Έλεγε ένας μεγάλος παππούς Ιάπωνας «από την στιγμή που βγάζεις τις παντόφλες και ανεβαίνεις στα στρώματα πάνω, δε θυμάσαι τίποτα και κανέναν. Παλεύεις , κάνεις τον αγώνα σου και όταν κατέβεις τότε φέρνεις το πρόβλημα στο κεφάλι σου» και  λες ότι δεν έχω χρήματα, ότι χώρισα, ότι κάποιος με πίκρανε, με πόνεσε, με αγαπάνε, δεν με αγαπάνε, δεν έχω λεφτά, βρέχει, κάνει σεισμό, κλπ. Στα στρώματα κάνω τον αγώνα μου, γιατί αν έχουμε προβλήματα και το κουβαλάμε και πάνω στα στρώματα, δεν μπορείς να λειτουργήσεις. Ούτε ο γιατρός, ούτε ο πολιτικός, ούτε κανείς. Το πρόβλημα το αφήνουμε στην άκρη, κάνουμε τον αγώνα και αφού κατέβουμε θα πούμε και για το κουνούπι, και για όλες τις συνθήκες. Αλλιώς αν κάποιος όντως έχει προβλήματα μπορεί απλά να πει «ξέρετε δεν μπορώ να πάω γιατί πονάει το πόδι μου, έχω μια ίωση» και να μην πάει, είναι απλά τα πράγματα. Για εμένα ο πολεμιστής αθλητής μαχητής της ζωής, ο τζουντόκα, δεν έχει  κανένα λόγο να το βάλει μπροστά από τον αγώνα. Θα μπει να παίξει και μετά θα κατέβει και θα πει στον εαυτό του «έχασα γιατί δεν ήμουν καλός, έχασα γιατί είχα καλύτερο ανταγωνιστή, έχασα για αυτό», απλά πράγματα. Τα υπόλοιπα νομίζω είναι απλά για να σχολιάζουμε μεταξύ μας».

«Ο αντίπαλος είναι άνθρωπος. Θα μοιραστείς μαζί του και θα σε βοηθήσει… Το πιο σημαντικό είναι η αλληλεγγύη»

Το τζούντο είναι εκείνο που του δίνει δύναμη να αφήσει πίσω το πρόβλημα με την όραση. Καθώς πολλοί, μετά από κάτι ανάλογο τα παρατάνε και ουσιαστικά παραιτούνται από κάθε χαρά της ζωής. «Το τζούντο είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό, είναι μεγάλο κομμάτι στη ζωή κάθε ανθρώπου που το γνωρίζει. Για να κάνεις το τζούντο, λένε οι παππούδες οι Ιάπωνες, πρέπει να ξέρεις. Δεν είναι επανάληψη, είναι γνώση. Δηλαδή για να το κάνω πρέπει να το έχω μέσα μου. Εγώ λοιπόν ξεκίνησα να κάνω ζίου ζίτσου, που είναι ο «μπαμπάς» του τζούντο. Στη συνέχεια όμως, είδα όντως ότι όντως το τζούντο είναι ένα γερό, πολύ δυνατό άθλημα, και κατά τη γνώμη τη δική μου, ένα άθλημα που ασχολούμαι και με το μέσα μου και με το έξω μου. Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω άλλο άθλημα και δεν είχα λόγο να κάνω άλλο άθλημα. Είναι αλήθεια. Ακούγεται εγωιστικό αλλά είναι αληθινό. Πώς αυτή την ώρα που λέμε ότι τώρα μιλάω με εσάς; Είναι ψέματα; Όχι. Είναι εγωιστικό; Όχι, είναι αλήθεια. Αυτό λοιπόν είναι και το τζούντο, γιατί είναι το καλύτερο απλά. Μα θα μου πει κάποιος «εγώ κάνω ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ κλπ». Θαυμάσια, δεν είναι τζούντο όμως. Αλλά όλα είναι σωστά, δεν μπορούμε να πούμε κάτι. Η αλήθεια όμως είναι αυτή, όταν την ανακαλύψει κάποιος. Γιατί ξέρετε, ένας που κάνει αληθινά τζούντο και το αγαπάει, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει άλλο άθλημα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και πρέπει να το προσέξουμε όλοι, και στον εαυτό μου το λέω. Μια ζωή θα κάνει τζούντο και εκεί πάνω στα στρώματα θα αφήσει την αθλητική, αγωνιστική και προπονητική του καριέρα. Υπάρχουν όμως πολλά αθλήματα που τα παράτησα στην εξέλιξη. Γιατί το τζούντο είναι πραγματικά μέσα στο κεφάλι μας. Είναι σκέψη, είναι πώς κινούμαι, είναι κομμάτι ηθικής, είναι πνεύμα, είναι πολιτισμός, είναι φιλοσοφία, είναι κίνηση. Έχει σχέση η τεχνική που θα κάνω με το πώς θα αντιμετωπίσω ένα κακό ως άνθρωπος, ως μαχητής. Πώς θα λύσω το πρόβλημα. Αυτό δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Είναι μια σκακιέρα πνευματική. Και έρχεται να γίνει και σωματική. Μα θα μου πείτε στους αγώνες δεν ισχύει αυτό, σωστά. Το κομμάτι του αγώνα έχει και τη δύναμη και τη φυσική κατάσταση, και τις εταιρίες, τους σπόνσορες κλπ. Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Είναι πολύ σημαντικό, με βοήθησε, με βοηθάει και ποτέ δεν θα έκανα κάτι άλλο παρά μόνο τζούντο». Το τζούντο είναι μεν πολεμική τέχνη, αλλά κατά την ιαπωνική φιλοσοφία του χρειάζεται μεγάλη οξυδέρκεια και πνευματική δύναμη. Από πού αντλεί τη δύναμη πριν τους αγώνες τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, καθώς έχει σπουδάσει και ψυχολογία; «Όλα είναι πάρα πολύ καλά, αλλά εκείνο που με βοηθάει είναι ακριβώς αυτό. Γιατί κάνω τζούντο, δεν κάνω κάτι άλλο και το τι περιμένω από το τζούντο. Ένας σημαντικός παράγοντας είναι η καλή προπόνηση. Επίσης είναι οι συναθλητές, οι βοηθοί, οι συνεργάτες, οι προπονητές. Ένας σημαντικός ακόμα παράγοντας είναι μέσα στο μυαλό σου, τι έκανες και τι θέλεις. Και επίσης η οικογενειακή κατάσταση. Αν είναι κάποιος παντρεμένος, αν έχει κάποιο δεσμό, αν έχει παρέα, αν έχει φίλους. Όλα αυτά, αυτοί οι παράγοντες, σε βοηθούν να πας καλά στους αγώνες. Ό,τι και να έκανε κάποιος, αν άφηνε πίσω του έναν θάνατο, πώς θα έπαιζε; Πολύ δύσκολο. Αν κάποιος είχε μια τεράστια οικονομική καταστροφή πώς θα πάει να αγωνιστεί; Αν ο ίδιος έχει ένα θέμα υγείας, για παράδειγμα καρκίνο, πώς θα πάει να παίξει; Βλέπετε λοιπόν; Είναι πολλά προβλήματα ακόμη και μικρά, καθημερινά, τα οποία μας αντλούν τις δυνάμεις και μας αφήνουν γυμνούς πάνω στην προσπάθειά μας να αγωνιστούμε. Όταν ένας αθλητής ή αθλήτρια φτάνει στους αγώνες ερείπιο, για παράδειγμα σου λέει «έχασα τον πατέρα μου, η γυναίκα μου έφυγε από καρκίνο» κλπ, πώς θα αγωνιστείς; Είναι ανθρώπινο κομμάτι. Αυτό λοιπόν, έρχεται να το διορθώσει το τζούντο. Πώς; Με τη σκέψη στο μυαλό. Είμαστε άνθρωποι. Σήμερα είμαστε, αύριο θα «κοιμηθούμε», στο μεταξύ όμως θα κάνουμε το καλύτερο, γι’ αυτό είπα και πιο πριν ότι το τζούντο είναι κάτι παραπάνω από άθλημα. Είναι πάρα πολλά πράγματα, είναι ατέλειωτο. Όμως δεν είναι αχανές. Έχει απίστευτες σκέψεις, γνώσεις, φιλοσοφίες, κίνηση, φυσική κατάσταση, αθλητισμό, πρωταθλητισμό, υγεία, υγιή σκέψη, και να κάνεις το τζούντο. Δεν είναι σαν τα άλλα αθλήματα, για παράδειγμα το μπάσκετ που έβαλα την μπάλα στο καλάθι και τελείωσα. Έχει πολλά πράγματα, είναι πώς σκέφτομαι, πώς περπατάω, πώς θα κινηθώ, πώς θα δέσω τη ζώνη στο τζουντόγκι μου, πώς θα παίξω με το συναθλητή, πώς θα τον ρίξω στο έδαφος, πώς θα κάνω έναν στραγγαλισμό, μια τεχνική, αλλά δεν θα τον χτυπήσω, πώς θα τον προστατεύσω. Μεγάλη κουβέντα του προπονητή, του κυρίου Μαλλιαρόπουλου. Ποιος είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στα στρώματα; Καθένας θα έλεγε όλοι. Η δική μας απάντηση είναι ο συναθλητής, τον προστατεύω. Είναι αυτός ο οποίος μοιράζεται τον ιδρώτα, την προσπάθεια στον αγώνα, την προσπάθεια για επιτυχία. Εγώ θα είμαι στο βάθρο όταν θα πάρω με το καλό ένα μετάλλιο, αλλά όλοι αυτοί πίσω μου, ήταν δίπλα μου εδώ για να με σπρώξουν στον ανήφορο και να φτάσω στο βάθρο. Τι πάει να πει αυτό το πράγμα λοιπόν; Ανθρωπισμός. Φιλανθρωπισμός. Αλληλεγγύη. Κατάσταση που μοιράζομαι. Στο τζούντο το έχουν και στον αγώνα, όταν κάποιος αγωνίζεται ξεκινάει και τελειώνει με χαιρετισμό. Τι σημαίνει αυτό; Σκύβω μπροστά, δείγμα ότι δεν έχω στην πλάτη μου όπλα, σημαντικό. Σκύβω και χαιρετάω με σεβασμό αυτόν που αγωνίστηκα, είτε έχασα είτε κέρδισα. Μεγάλο πράγμα αυτό. Όπως έλεγε ο «παππούς» εκείνος που εφηύρε το τζούντο, ο Τζιγκόρο Κάνο, ανέβηκες στα στρώματα. Κέρδισες; Χαιρετάς και κατεβαίνεις με ευγένεια. Στα στρώματα ήταν ο αντίπαλος, κάτω είναι ο φίλος, η φίλη, ο πατέρας, η γυναίκα, η παρέα, ο εργοδότης. Είναι μεγάλο πράγμα. Αντιμετωπίζουμε όχι ζώο, όχι έναν αντίπαλο, έναν κακό, αλλά συνάνθρωπο. Και νικάω όχι τον άνθρωπο, αλλά την τεχνική του, τη γνώση του, τη σκέψη του. Τον αποβάλλω από το κακό. Θα μου πεις «τι μου λες τώρα»; Αυτό όμως είναι το τζούντο. Οι πιο πολλοί δεν το ξέρουν. Έχει περάσει στους ανθρώπους ότι «αυτοί με τα άσπρα ρούχα που τραβιούνται και σπρώχνονται», δυστυχώς. Είναι μια κακή εικόνα ανθρώπων που δεν γνώρισαν τι είναι βλέποντας απλά ένα κομμάτι στο οποίο σε σπρώχνω και σε ρίχνω κάτω. Δυστυχώς ένα κακοποιημένο κομμάτι. Γι’ αυτό όταν κάποιος θέλει να μελετήσει πραγματικά όλη την ουσία του τζούντο θα πρέπει να δει το κάνουμε, γιατί το κάνουμε, ποιοι έφτιαξαν, ποιοι έγραψαν, ποιοι μίλησαν για αυτό. Είναι το πλέον σημαντικό αυτός που ξέρει στη ζωή του τι είναι το τζούντο. Λέει «είμαι πρωταθλητής τζούντο». Και μετά τι έγινε; Τίποτα δεν λέει. Είναι και στα στρώματα και στη ζωή και στον ύπνο μας και στην κουβέντα και παντού. Φιλοσοφημένα, συγκροτημένα, σοβαρά, εγγυημένα». Όσο για το τι σκέφτεται όταν αγωνίζεται… «Είναι σημαντικό το ανθρώπινο μυαλό επειδή κάνει πάρα πολλές σκέψεις και συνεχώς τα μικρομόρια, τα μακρομόρια και όλες οι χημικές ουσίες και χημικές αντιδράσεις μέσα στο μυαλό ενός ανθρώπου, γίνονται σε κλάσματα δευτερολέπτου και δημιουργούν πολλά προβλήματα. Σκέφτεσαι τον άλλο παίκτη, τον εαυτό σου πολλές φορές αν σε απασχολεί κάποιο πρόβλημα, σκέφτεσαι τη νίκη «και αν χάσω τι θα πουν απ’ έξω, και αν κερδίσω τι θα πουν τώρα οι δικοί μου», τα οικονομικά που θα προκύψουν κλπ. Αυτό που λέω είναι ότι τα προβλήματα πρέπει να τα αποβάλλουμε. Για εμένα ύστερα από πολλά χρόνια πρωταθλητισμού, πρέπει να σκέφτεσαι μόνο το μπορείς να κάνεις. Ούτε καν τον αντίπαλο, τον παίκτη. Τι ξέρεις και τι μπορείς να κάνεις. Ποιο θα είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα και να το κατακτήσεις, να φτάσεις εκεί. Στο τζούντο υπάρχουν, κατά τη γνώμη μου, δύο μεγάλοι κλάδοι αθλητών. Αυτός που μπαίνει μέσα και λέει «κοίταξέ με, πιάσε με όπως θέλεις, εγώ θα σε κοπανήσω, θα σε κερδίσω». Υπάρχει και η άλλη πλευρά που λέει «θα σε κυνηγήσω, θα σε πάω εκεί που θέλω εγώ και θα σε κερδίσω». Είναι δύο πλευρές μεγάλων πολεμιστών. Εγώ λοιπόν θα ήθελα να ανήκω στην πρώτη, δηλαδή όπως και να’ ναι, εγώ θα καταφέρω να κερδίσω. Αυτό πάει να πει εμπειρία, γνώση, υπομονή και φυσικά ταπείνωση. Έτσι, είναι σημαντικό και καλό να σκεφτόμαστε τι κάνουμε την κάθε συγκεκριμένη στιγμή στα στρώματα. Αυτό λοιπόν να βγει σε πράξη στα χέρια, στα πόδια, στη μέση, στο περπάτημα, στην αφή, στο μυαλό, στα μάτια, στην καρδιά, στους σφυγμούς, στο μυαλό, και να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλαδή η νίκη χωρίς κανένας να χτυπήσει και να πάμε στον επόμενο αγώνα. Και να δείξουμε σε αυτούς που βλέπουν απ’ έξω πως ότι δεν είναι δύο πόδια που σπρώχνονται, αλλά δύο τεχνίτες, κομμάτι του αέρα που κάνουν μια όμορφη γλυκιά κίνηση σαν χορό και θα νικήσει ο καλύτερος παίρνοντας το καλύτερο μήνυμα. Ότι δεν έχασε κανείς, νίκησε όμως ένας».

«Είναι ωραίος ο επαγγελματικός αθλητισμός και οι διακρίσεις, αλλά είναι εξίσου ωραίο και το απλό τζούντο»

Το να είναι κάποιος Παραολυμπιονίκης σημαίνει ότι έχει να αντιμετωπίσει πολλά πρακτικά ζητήματα και δυσκολίες. «Είναι δύσκολο γιατί όταν πας σε έναν αγώνα, το πρώτο κομμάτι είναι ότι πάντα κάποιος περιμένει από εσένα κάτι να πάρεις. Λέει, τέσσερις Παραολυμπιακοί Αγώνες, τι θα κάνεις τώρα, δεν προπονήθηκες; Όταν χάσεις τον αγώνα και δεν νικήσεις θα πουν «έλα μωρέ τι έκανες… το περιμέναμε». Αν νικήσεις, «μεγάλε αθλητή μας, φίλε μας, εμείς το λέγαμε, το περιμέναμε, έχεις εμπειρία κλπ». Να λοιπόν ένα πρώτο κομμάτι, ένα προφίλ μιας καθημερινής σκέψης, το αποτέλεσμα. Αν έχεις αποτέλεσμα που σε κυνηγάει στην πλάτη έχεις να αποδείξεις κάτι. Ένας ο οποίος πήγε για πρώτη φορά σε αγώνες, «πήγε, δεν πήγε ποτέ… δεν βαριέσαι μωρέ…». Όταν όμως κυνηγάς να κρατήσεις έναν τίτλο στην πλάτη, είναι πολύ δύσκολο. Γι’ αυτό και κάποιοι παλαιότεροι, το λέμε και σήμερα, δεν είναι δύσκολο να ανέβεις, αλλά να μείνεις εκεί. Ο απλός αθλητής, εκείνος δουλεύει για τον εαυτό του, μαθαίνει το άθλημα, την πολεμική τέχνη, τη φιλοσοφία της, τη σκέψη της και είναι πολύ καλό αυτό. Δυστυχώς στο κομμάτι του πρωταθλητισμού και ειδικά στον παγκόσμιο χάρτη, πρέπει να φέρεις -δυστυχώς- το αποτέλεσμα. Δηλαδή αν δεν ανέβεις στο βάθρο είσαι ανάξιος, αν ανέβεις είσαι ο καλύτερος από όλους. Ενώ εκείνος ο οποίος κάνει ό,τι κάνει απλά και μόνο για τον εαυτό του είναι ένας απλός τεχνίτης, ένας χομπίστας, ένας που κάνει απλά τζούντο, αλλά και αυτό είναι πολύ ωραίο. Και ξέρετε, τολμώ να το πω τώρα που είμαι στη δύση της αγωνιστικής μου καριέρας, ότι είναι πολύ ωραίο να κάνεις το απλό τζούντο. Φοράς το τζουντόγκι σου με μερικούς φίλους, φίλες, με ένα στρώμα, να κάνεις μια τεχνική, και δεν έχεις στο μυαλό σου «τι θα πει αυτός, δεν πήρε το μετάλλιο, ποιος θα σε κυνηγήσει, αν θα δώσουν λεφτά, χορηγοί κλπ». Θα πάρεις μερικά παιδιά από μωρά στα στρώματα και θα τους πεις τι να κάνουν. Πώς αντιμετωπίζουν μια τεχνική, μια σκέψη. Γιατί να κάνεις τζούντο και πώς θα αντιμετωπίσεις μια στεναχώρια, μια λύπη ή μια χαρά. Πώς θα συνηθίσεις τον νέο τρόπο στην εργασία, πώς θα λύσεις ένα προσωπικό σου θέμα. Όλα αυτά περνάνε μέσα από το τζούντο. Μην σας φαίνεται ακραίο. Αν κάποιος αναλύσει τη σκέψη και τη φιλοσοφία του τζούντο, θα καταλάβει ότι μέσα στη ζωή είναι το τζούντο. Δεν είναι τυχαίο. Όταν έγινε επί εποχής Τζιγκόρο Κάνο μεταξύ πολεμικών τεχνών, το τζούντο κέρδισε 13 μάχες από τις 15, και στις άλλες δύο είχε ισοπαλία. Αυτό θα πει λοιπόν ότι όλες αυτές οι πολεμικές τέχνες έχουν φιλοσοφία, συγκριτική σκέψη και πρωταθλητισμό. Πάει να πει ότι το πρώτο, το αγωνιστικό κομμάτι είναι πιο στρωμένο, και το δεύτερο κομμάτι είναι αυτό που είπαμε, ότι για να κάνεις τζούντο πρέπει να ξέρεις, πρέπει να είναι μέσα σου. Πρέπει να έχω μέσα μου τη σκέψη για νίκη, για γνώση, δίψα για το καλύτερο, δίψα για βοήθεια, για προσφορά, για να μοιραστώ. Άλλο ένα κομμάτι είναι όταν θέλεις να κάνεις τζούντο, θέλεις και κάποιον να κάνεις μαζί του. Άρα λοιπόν θα συμμορφωθώ, θα μοιραστώ με αυτόν την τέχνη, τη γνώση, θα με πιέσει να γίνω καλύτερος. Θα με βοηθήσει να μη χτυπήσω. Θα ανταλλάξουμε σκέψεις, γνώσεις, θα κάνουμε παρέα, θα καθίσουμε να πιούμε ένα χυμό και θα πούμε, «για πες βρε αδερφέ πού έκανα το λάθος; Βοήθησέ με λίγο γιατί η τεχνική αυτή δεν βγήκε σήμερα καλά. Κουράστηκα παραπάνω απ’ ότι περίμενα. Τι λες ότι έκανα στραβό σήμερα;». θα πει τη γνώμη του που σε ξέρει από κοντά. Μεγάλο πράγμα. Πρέπει λοιπόν εθελοντικά να μοιραστείς και να γίνεις καλύτερος. Όχι από τη μπάλα, από το δρόμο ή από το νερό, αλλά από το συνάνθρωπο. Από το πνεύμα του ανθρώπου, την καρδιά του. Τι άλλο καλύτερο; Ο συνάνθρωπος σε βελτιώνει μέσα από το δικό σου λάθος. Θαυμάζει. Να λοιπόν γιατί το τζούντο είναι πάλι ό,τι καλύτερο. Είναι πολύ ωραίο να είσαι Παραολυμπιονίκης, με αποτελέσματα, με ένα θαυμάσιο, ένα παχύ, μεγάλο βιογραφικό και με πολλά μετάλλια, χαρτιά, αγώνες κλπ. Αλλά είναι καλύτερο να κάνεις τον απλό αθλητισμό, το απλό ταπεινό τζούντο και να παίρνεις κάθε μέρα τη γνώση της ζωής». Το τζούντο σαν άθλημα, ωστόσο, δεν είναι πολύ αναγνωρισμένο στην Ελλάδα και έτσι η αναγνώρισε δεν είναι πολύ μεγάλη, με εξαίρεση φυσικά τους αθλητές που έχουν διακριθεί. «Δύσκολο θέμα, αλλά αληθινό. Θα πρέπει να είμαστε και ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Το τζούντο είναι ένα άθλημα, μια πολεμική τέχνη που ξεκίνησε από την Ιαπωνία. Από τον «παππού» μας και ιδρυτή μας Τζιγκόρο Κάνο. Δυστυχώς ήρθε πολύ πιο αργά στην Ελλάδα. Δεν ήρθαν όμως τα αποτελέσματα και η διαφήμιση είναι εκείνη που φέρνει ένα άθλημα. Για καλή μας όμως τύχη, έχουμε κοντά μας ένα παγκόσμιο φαινόμενο που ονομάζεται Ηλίας Ηλιάδης. Ο οποίος από το 2004 είναι στους παγκόσμιους παίκτες της ιστορίας του τζούντο. Είναι λοιπόν ένας θρύλος του ελληνικού τζούντο. Έκανε πολλά πράγματα και πλέον έγινε γνωστός. Είναι όμως πολύ δυσκολότερο να το κάνει ο καθένας. Είναι ένα πολύ δύσκολο, σκεπτόμενο και δυνατό άθλημα. Αλλά δεν είναι μόνο άθλημα, είναι κάτι παραπάνω. Είναι σκέψη, γι’ αυτό δεν μπορεί να γίνει εύκολα αποδεκτό από όλο τον κόσμο. Θέλει πολύ δουλειά, αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχει ούτε δουλειά ούτε διαφήμιση αλλά ούτε και κόσμος, είναι απλά γεγονός ότι δεν μπορεί να προχωρήσει. Γι’ αυτό υπάρχουν λίγα αποτελέσματα εκτός από τον Ηλία Ηλιάδη, ο οποίος ανήκει μέσα στους έξι καλύτερους αθλητές στην ανθρωπότητα. Άλλο πράγμα. Είναι μεγάλο πράγμα κάποιος να είναι πρώτος ή τρίτος στον κόσμο σε κάτι. Οι πιο απλοί άνθρωποι που λένε διάφορα, ακόμη και κακίες, δεν μπορούν να είναι όχι πρώτοι, ή δεύτεροι, αλλά ούτε δέκατοι ακόμα και στον τρόπο που πίνουν τον καφέ τους ή κοιμούνται. Ε, λοιπόν, εγώ, εσύ, είσαι καλός στο τζούντο και είσαι τρίτος στον κόσμο. Είναι μεγάλο πράγμα αυτό, είναι θαυμάσιο, είναι υπέροχο και θέλει αποτέλεσμα, θέλει αγώνα, θέλει όρεξη. Δεν υπάρχει αποτέλεσμα που να μη θέλει αγώνα. Γι’ αυτό ακριβώς δεν μπορούμε να το κάνουμε όλοι ενώ θα ήταν καλό. Δεν υπάρχουν χορηγοί, δεν υπάρχει διαφήμιση και φυσικά χρειάζεται δουλειά. Πολύ δουλειά και σκληρή δουλειά».

«Κάθε στιγμή θέλω να είναι λίγο καλύτερη από την προηγούμενη. Και να πω στο τέλος ότι κατάφερα και έκανα κάτι καλό»

Συλλέγοντας πληροφορίες για τον Κλήμη Παπαχρήστο, θα διαπιστώσει κανείς ότι είναι άνθρωπος πολυπράγμων με έφεση στις ξένες γλώσσες, καθώς μιλά αγγλικά και γαλλικά, αλλά και στη μουσική, καθώς παίζει κιθάρα και πιάνο. Έτσι λοιπόν πηγάζει ο οίστρος για δημιουργία. «Το πρώτο κομμάτι που είναι μέσα μου και που κατευθύνει όλη τη ζωή μου σε πολύ μεγάλο, ίσως το μεγαλύτερο βαθμό, είναι η όρεξη για ζωή. Αγαπάω τη ζωή και με αγαπάει και αυτή. Πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται ο Θεός. Από εκεί παίρνω δύναμη, εκεί ξεκινάω, εκεί καταλήγω. Να κάνω την προσευχή μου και να δώσω το μήνυμα μου ότι θα αγωνιστώ. Προσεύχομαι πάντα και στέλνω μήνυμα ότι αγωνίζομαι για το καλό, για την αγάπη, για το σωστό, για την πατρίδα, για αυτά που πιστεύω. Αυτά όμως έχουν μια λέξη: Θεός. Δεν είμαι ο Κλήμης και είμαι μόνος μου, δεν ήρθα από το πουθενά, δεν θα πάω στο πουθενά. Είμαι από κάπου, ξεκίνησα από κάπου και θα καταλήξω κάπου. Αυτό είναι ο Θεός και όχι κάτι αόριστα, όχι ο Βούδας, ο Αλλάχ κλπ, αλλά ο Θεός, συγκεκριμένα. Δεν μου άρεσε ποτέ στη ζωή μου να λέω ψέματα, τουλάχιστον στα επίσημα λόγια. Σε προσωπικά μας λόγια μπορεί και εγώ να κοροϊδεύω τον εαυτό μου και να περνάμε καλά. Όμως είναι αλήθεια ότι δυστυχώς ή ευτυχώς έχω μια αρχή. Θέλω να την παραδεχτώ. Την παραδέχτηκα και προχώρησα. Κάποιος θα μου πει «μα ξέρεις δεν υπάρχει Θεός». Υπάρχει. Και αφού υπάρχει Τον ακολουθώ, μου δίνει δύναμή, μου δίνει όρεξη, μου δίνει λαχτάρα, μου δίνει ό,τι έχω μέσα μου να αγωνιστώ. Η οικογένειά μου είναι σημάδι, οι φίλοι μου είναι σημαντικοί, πράγματα τα οποία σου δίνουν δύναμη να κάνεις κάτι γιατί δεν μπορεί να κάνει κάτι μόνο ο πεθαμένος.  Ως ζωντανός θα πρέπει να κάνεις κάτι γιατί δεν έχεις να φοβηθείς κάτι. Αλλά αφού ζεις, έχεις λόγο που ζεις. Ποιος είναι ο λόγος; Να προσφέρεις, να δώσεις, να πάρεις, να βελτιωθείς, να βελτιώσεις και να πας στο επόμενο βήμα. Ξέρετε, αυτή η στιγμή που μιλάμε τώρα, ακριβώς μετά από κλάσμα δευτερολέπτου θα είναι παρελθόν. Αυτή δεν θα περάσει ποτέ πάλι από τη ζωή μας. Θα είναι κάποια στιγμή, αλλά θα είναι 2017, θα είναι Μάιος, θα είναι Ιούλιος, θα είναι Παρασκευή, θα είναι Δευτέρα. Η ίδια στιγμή δεν θα ξαναπεράσει ποτέ. Θέλω λοιπόν, αλλάζοντας τη σελίδα της ζωής μου, το δευτερόλεπτο που γράφει την ώρα που μιλάμε να είναι το καλύτερο. Το επόμενο να είναι ακόμη λίγο πιο καλό και λίγο πιο καλό. Και κάποτε ξεφυλλίζοντάς το να πω «κοιτάξτε, έκανα μια κουβέντα σε ένα ραδιόφωνο με τρία παιδιά και είπα πέντε ωραίες κουβέντες» Αυτές είπα και ήταν καλές. Από αυτές τις κουβέντες, ένας άνθρωπος, μία ψυχή πήρε ένα μήνυμα. Είμαι μόνος μου και μπορώ να κάνω τζούντο και αυτό θα μου δώσει χαρά. Τι καλύτερο για εμένα; Στη μία κουβέντα μου στις δέκα χιλιάδες που λέω και με ακούνε ένας σηκώθηκε από το γραφείο, από τον καναπέ, από το κρεβάτι και αθλήθηκε και του βγήκε χαρά και βρήκε κάτι να αξίζει. Τι καλύτερο για εμένα; Ένας άνθρωπος από το λόγο που είπα εγώ, του έδωσα αποτέλεσμα. Θαυμάσια»!

«Το σκοτάδι της καρδιάς είναι χειρότερο από το σκοτάδι των ματιών»

Σε άλλη δήλωσή του, έχει πει πως το τατάμι (το στρώμα του τζούντο) σε βοηθάει να νικήσεις το σκοτάδι. Λέει λοιπόν για αυτό: «Είναι αλήθεια γιατί γενικά στον άνθρωπο, όταν ένας δεν βλέπει λέμε «στο σκοτάδι», αλλά αυτό είναι πολύ μικρό κομμάτι. Το μεγάλο σκοτάδι είναι αυτό που βλέπουμε κάθε μέρα. Είναι το κομμάτι στο μυαλό, στην καρδιά. Αυτό που κάνει ανθρώπους να κάνουν πολέμους, να αφαιρούν ζωές, να κλέβουν, να δυστυχούν άνθρωποι, να μην έχουν συντάξεις, να μην έχουν μισθούς, να είναι χωρισμένοι, πικραμένοι, να αυτοκτονούν πηδώντας από τα μπαλκόνια κλπ. Αυτό είναι το μεγάλο σκοτάδι. Αυτό λοιπόν το παίρνω από το κομμάτι, από το παράθυρο που λέγεται τζούντο. Ταξίδεψα, πήγα σε όλο τον κόσμο και έκανα τζούντο και βρέθηκα με τον Αργεντινό, τον Αμερικανό, το Γάλλο, τον Αλβανό και μοιραστήκαμε τη γνώση, την παρέα και είπαμε μια κουβέντα. Αυτό μου έδωσε φως, ένα παράθυρο στον πολιτισμό του άλλου, στην κουβέντα, στη γνωριμία, στην επαφή». Όσο για το ποιοι τον στηρίζουν στην καθημερινότητά του… «Άνθρωποι σοβαροί και γέροντες με στηρίζουν πνευματικά, η οικογένειά μου σε μεγάλο βαθμό, οι συναθλητές μου, οι χώροι που κάνουμε προπόνηση, στο κομμάτι που μπορεί η Ελληνική Ομοσπονδία. Από’ κει και πέρα η όρεξη του εαυτού μου και η προσπάθεια».

Πέρα από τους αγώνες και τις προπονήσεις, στον ελεύθερό του χρόνο του αρέσει να δημιουργεί και να απολαμβάνει. «Μου αρέσει πάρα πολύ να ασχολούμαι με την κιθάρα μου και να παίξω κάποιο ωραίο τραγούδι να φάω μια ωραία μεγάλη πίτσα, να πιω κόκα κόλα και να φάω παγωτό». Είναι όμως και φίλαθλος, με τη μεγάλη αγάπη του να ακούει στο όνομα… ΑΕΚ! Λέγοντας μάλιστα πως το καλύτερο ερώτημα το αφήσαμε για το τέλος.  «ΑΕΚάρα παντού, σε όλο τον κόσμο. Μόνο ΑΕΚάρα». Όσο για το αν προτιμά το ποδόσφαιρό ή το μπάσκετ «ό,τι να’ ναι, η ΑΕΚ είναι ΑΕΚ, τελείωσε. Εγώ δεν κρύβομαι. Είμαι ΑΕΚάρα, τέλος. Πάντα. Και στο πόλο και στο μποξ και στην κολύμβηση και παντού. Πάντα ΑΕΚ είμαι».

Διακρίσεις

Παραολυμπιακοί Αγώνες

2000 “ΣΥΔΝΕΫ 2000” κατάκτηση 5ης θέσης (η 1η Ελληνική συμμετοχή στο άθλημα του τζούντο), 2004 “ΑΘΗΝΑ 2004’’ κατάκτηση της 7ης θέσης (η μόνη επίσημη πρόκριση), 2008 “ΠΕΚΙΝΟ 2008’’ (η μόνη ανδρική Ελληνική συμμετοχή)

Παγκόσμια Πρωταθλήματα

2002 Ρώμη (Ιταλία) 7η θέση, 2003 Κεμπέκ (Καναδά) 7η θέση, 2006 Μπρομάτ (Γαλλία), 2007 Σάο Πάολο (Βραζιλία) 3η θέση, 2010 Αττάλεια (Τουρκία), 2011 Αττάλεια (Τουρκία), 2014 Κολοράντο (Η.Π.Α.), 2015 Σεούλ (Ν. Κορέα) 7η θέση.

Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα

1999 Σαντορού (Γαλλία) 3η θέση, 2001 Ουφά (Ρωσία) 5η θέση, 2007 Μπακού (Αζερμπαϊτζάν) 3η θέση, 2009 Ντέμπρετσεν (Ουγγαρία) 5η θέση, Κρόλεϊ (Αγγλία), 2015 Μπακού (Αζερμπαϊτζάν) 5η θέση, 2015 Οντιβέλας (Πορτογαλία).

Παννελλήνια Πρωταθλήματα

2000-σήμερα συμμετοχή και 1η θέση σε όλα τα Παννελλήνια Πρωταθλήματα

Διεθνή Τουρνουά

1999 Αυστρία 3η θέση, 2002 Γαλλία 3η θέση, 2003 Γερμανία 1η θέση, 2006 Γερμανία 2η θέση, 2009 Λιθουανία 2η θέση, 2010 Γερμανία 3η θέση, 2010 Λιθουανία 3η θέση,  2014 Λιθουανία 3η θέση

Ο μόνος Έλληνας Παραολυμπιονίκης αθλητής του τζούντο με 3 νταν
2000 1ο νταν (ο 1ος τζουντόκα με μειωμένη όραση που κατέκτησε μαύρη ζώνη από την Ε.Ο. βλεπόντων)
2002 2ο νταν στην Γαλλική Επιτροπή βλεπόντων

2013 3ο νταν, πιστοποίηση Katame-no-Kata.


Η συνέντευξη δόθηκε στο διαδικτυακό ραδιόφωνο του Κέντρου Αθλητικού Ρεπορτάζ και στους Φλώρα Δρίβα, Γιαννη Δρόσο και Σπύρο Ζερβάκη.

Home  |  Συνεντεύξεις  |  Ειδήσεις  |  Αφιερώματα  |  Παρασκήνια  |  Video  |  Photostory  |  Επικοινωνία  |  
  |  Copyright 2019 Sportreview.gr  |  designed & developed by WebWorks