powered by: ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Σερβία : Χάνει την πρεμιέρα ο Μπιέλιτσα
Η Σερβία θα στερηθεί τον Νεμάνια Μπιέλιτσα στην πρεμιέρα του Μουντομπάσκετ με την Αγκόλα, εξαιτίας προβλήματος στο γόνατο.
Ατλέτικο και Μονακό διεκδικούν Ικάρντι

Μαδρίτη και Πριγκιπάτο διεκδικούν τον φευγάτο από την Ίντερ Μάουρο Ικάρντι.

Πυροβολισμοί

6/3/2010, 21:02,
  



Τις τελευταίες μέρες του Φεβρουαρίου ο Χρήστος Νικολόπουλος παρουσίασε το πρώτο του βιβλίο. H ατμόσφαιρα στην εκδήλωση ήταν πολύ όμορφη και με έντονο φιλανθρωπικό χαρακτήρα, αφού παραχώρησε τα δικαιώματα του στο ίδρυμα ΠΙΣΤΗ, για τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο. Η βραδιά ήταν πολύ ζεστή και η προσέλευση του κόσμου συγκινητική. Αποσπάσματα διάβασαν οι ηθοποιοί Πέμη Ζούνη, Χρήστος Λούλης και Αντίνοος Αλμπάνης. Η εκδήλωση έκλεισε με τραγούδια από την ερμηνεύτρια Ελένη Πέτα.



 Πως πήρατε την απόφαση να παραχωρήσετε τα δικαιώματα σας στο ίδρυμα ΠΙΣΤΗ; Ποια είναι η σχέση σας με το ίδρυμα; 
 
Δεν είχα προηγούμενη σχέση με το ίδρυμα ΠΙΣΤΗ. Ήξερα ότι υπάρχουν κάποια ιδρύματα που δραστηριοποιούνται στον αγώνα γι’ αυτόν το σκοπό. Και έτσι το επέλεξα.
   

 Είχατε κάποια εμπειρία με παιδάκια που πάσχουν από την επάρατη νόσο;

 

Όχι. Η μόνη προηγούμενη εμπειρία που είχα ήταν όταν ήμουν φοιτητής στη σχολή δημοσιογραφίας και είχα πάει στο νοσοκομείο  ΠΑΙΔΩΝ να κάνω ρεπορτάζ για τα σχολεία μόνιμης διάρκειας που στεγάζονται εκεί, ώστε να μπορούν τα παιδιά που νοσηλεύονται να κάνουν κάποια μαθήματα. Ουσιαστικά αυτή είναι η μόνη σχέση μου με τα παιδιά αυτά.

 

Πρώτο σας βιβλίο, πρώτη φιλανθρωπική δράση. Θα συνεχίσετε το έργο σας αυτό;

 

Αν και εφόσον ο δρόμος με πάει προς τα εκεί, ναι. Ήδη κάτι έχω στο μυαλό μου, το οποίο έχει να κάνει με το θέατρο. Έχω ένα στόχο και αν δεν καταφέρω να είναι ένα μεγαλύτερο ποσοστό, τουλάχιστον το δικό μου ποσοστό θα πάει σε άλλου είδους φορέα.

 

Ο τίτλος του βιβλίου είναι ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ. Πως προέκυψε;

 

Ο πυροβολισμός ουσιαστικά είναι ο συνδετικός κρίκος όλων των ιστοριών. Είναι 10 ιστορίες. Κάποιες είναι σπασμένες στα δύο ή κρύβουν τις απαντήσεις στα ερωτήματα μιας άλλης ιστορίας. Και σε όλες υπάρχει ένας πυροβολισμός. Οπότε ήταν φυσικό επόμενο ο τίτλος αυτός.

 

Αυτό που μου έκανε εντύπωση με το βιβλίο ήταν η πώληση του μέσα σε σακουλάκι. Αυτό που παραπέμπει;

 

Το σακουλάκι έχει μια δραματουργική σύνδεση με την ουσία του βιβλίου. Σαν να είναι το βιβλίο, αφού αφηγείται 10 ιστορίες που όλες καταλήγουν είτε πραγματικά είτε συμβολικά σ’ έναν πυροβολισμό, ένα από τα αποδεικτικά στοιχεία της αστυνομίας.

 

Ποια ήταν τα συναισθήματα σας, όταν το βιβλίο σας έπαιρνε σάρκα και οστά μέσα από τις ερμηνείες των καλλιτεχνών;

 

Σκέφτηκα πάρα πολύ σε ποιόν θα προτείνω να κάνει τι. Και νομίζω πως ήταν οι κατάλληλοι άνθρωποι στην κατάλληλη θέση. Είναι άνθρωποι που εκτιμώ πάρα πολύ. Δεν θα έμπαινα στην διαδικασία να φωνάξω κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι επώνυμος και πόλος έλξης για το κοινό. Είχα την αίσθηση, τη σιγουριά ότι το αποτέλεσμα θα είναι αυτό που «πρέπει» να είναι. Και ήταν, μέσα από την προσωπική σφραγίδα του καθενός.

 

Έχετε γράψει 3 θεατρικά έργα. Το πρώτο σας έργο έχει διαγωνισθεί σε Φεστιβάλ. Πείτε μας γι’ αυτή την εμπειρία σας.

 

Το 2004 με το πρώτο μου θεατρικό είχα εκπροσωπήσει την Ελλάδα σ’ ένα Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ Νέων. Το έργο κρίθηκε και επελέγη να εκπροσωπήσει την Ελλάδα. Ήταν πολύ τιμητικό. Ήμασταν παιδιά ηλικίας 20- 25, απ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης, από την Σουηδία μέχρι την Πορτογαλία και την Αγγλία. Για όλους ήταν το πρώτο μας έργο ή το δεύτερο. Ήταν μια ανταλλαγή, ένα ζύμωμα ενδιαφέρον και μια εμπειρία πολύ ωραία.

 

Ποιο είναι το θέμα του έργου;

 

Το έργο έχει τίτλο ‘Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ’. Έχει να κάνει με μια γυναίκα που έχει πολύ έντονη προσωπικότητα και πολύ έντονη σχέση με τον πατέρα της. Το γνωστό σύμπλεγμα της Ηλέκτρας. Μάλιστα την λένε Ηλέκτρα. Είναι μια παθολογική σχέση. Έχει μεγαλώσει μόνο με τον πατέρα της διότι η μητέρα της πέθανε στη γέννα. Όταν ανακαλύπτει ότι σ’ αυτή τη σχέση υπάρχουν ψέματα και μυστικά, που υπάρχουν σε κάθε σχέση σχεδόν (για να μην είμαστε και απόλυτοι), αποφασίζει αυτό να το «διορθώσει».

 

Το θέμα των άλλων σας έργων ποιο είναι; Και σε τι στάδιο βρίσκονται; 

 

Το χαρακτηριστικό τους επίσης είναι οι πολύ έντονες γωνίες. Είναι μεταγενέστερα και ακόμη δεν έχω μπει στην διαδικασία να τα μοιραστώ με τρίτους. Κάποια στιγμή, θα γίνει και αυτό.

 

Οι ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ είναι η πρώτη σας συλλογή διηγημάτων που εκδόθηκε. Να αναμένουμε και άλλο σύντομα;

 

Σ’ αυτή την φάση, είναι πιο πιθανό να μπει σ’ ένα δρόμο ένα από τα δύο θεατρικά, παρά κάτι καινούργιο σε λογοτεχνικό επίπεδο. Δεν έχω ετοιμάσει κάτι άλλο. Τώρα είναι μια περίοδος ξεκούρασης. Δεν έχει ούτε πυροβολισμούς ούτε κάτι άλλο.

 

Ποια είναι η σχέση σας με το θέατρο; Τι σας αρέσει;

 

Ανέκαθεν ήξερα ότι εκεί θα φτάσω. Εκεί θα με βγάλει ο δρόμος μου.

 

Τώρα θα σας πάω κάποια χρόνια πίσω στην Κομοτηνή, όπου σπουδάσατε νομική. Η νομική ήταν επιλογή σας; Πιστεύετε ότι σας βοήθησε στην μετέπειτα πορεία σας;

 

Η νομική ήταν μια πολύ συνειδητή επιλογή για ν’ αποκτήσω πρακτικά αυτό που λένε «ένα χαρτί». Πήγα στην Νομική, στην Κομοτηνή και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Γιατί, αν μη τι άλλο, εκτός του ότι είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επιστήμη, τακτοποίησε μ’ ένα τρόπο την σκέψη μου. Έχει πολύ έντονο το στοιχείο των μαθηματικών η νομική. Εμείς της θεωρητικής κατεύθυνσης δεν έχουμε αυτό το τελείως «μαθηματικό». Με βοήθησε πάρα πολύ στο να σκέφτομαι πιο οργανωμένα και γρήγορα. Όμως ουδέποτε ασχολήθηκα επαγγελματικά με τα νομικά. 

 

Μετά την νομική ακολούθησε η δημοσιογραφία. Αυτή η αλλαγή πως προέκυψε;

 

Όταν τελείωσα τη νομική, σκεφτόμουν τι να κάνω. Επειδή και η δημοσιογραφία μου άρεσε, όπως και το θέατρο, πήγα σε μια σχολή δημοσιογραφίας και παράλληλα έκανα πολλά μαθήματα-σεμινάρια και master classes σε διάφορους φορείς θεάτρου, ώστε να πάρω όλη την απαραίτητη γνώση που χρειαζόμουν για να μπορέσω να τα συνδυάσω. Το θέατρο δεν μου άρεσε ποτέ με την λογική να γίνω ηθοποιός. Δεν ήθελα να βγαίνω στη σκηνή. Μου άρεσε το θεωρητικό του κομμάτι πάρα πολύ, η ανάλυση κειμένων, η γραφή για το θέατρο (συνεντεύξεις, ρεπορτάζ) και η σκηνοθεσία. Το 2000 ξεκίνησα να γράφω για το θέατρο στα έντυπα.

 

Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να δημιουργήσει από το μηδέν τη δική του πορεία στη δημοσιογραφία;

 

Πήρα το πτυχίο της νομικής για να έχω μια εξασφάλιση. Κι αυτό γιατί είναι ένας δύσκολος και περίεργος χώρος. Δεν είναι σίγουρο ότι θα πετύχεις, πολύ  περισσότερο όταν ξεκινάς χωρίς πλάτες. Έτσι ξεκίνησα. Δεν γεννήθηκα εδώ, δεν μεγάλωσα εδώ, δεν είχα κύκλο που να με μπάσει στο σύστημα. Γεννήθηκα στην Καβάλα, εκεί πήγα σχολείο. Οπότε, ό,τι και να έκανα, θα έπρεπε να το ξεκινήσω εγώ από το μηδέν.

 

Ποιος είναι ο συνδετικός κρίκος της δημοσιογραφίας και του θεάτρου;

 

Η δημοσιογραφία είναι το επάγγελμα από το οποίο βιοπορίζομαι και μ’ αρέσει. Δεν είναι ότι κάνω καταναγκαστικά έργα, προφανώς μ’ αρέσει. Γιατί πολύ συνειδητά έχω επιλέξει να μην κάνω οτιδήποτε στην δημοσιογραφία, αλλά συγκεκριμένα πράγματα σχετικά με τον πολιτισμό και ειδικότερα με το θέατρο. Στο θέατρο δουλεύω όταν και εφόσον μου προκύψει κάτι που να μου αρέσει πάρα πολύ είτε σε επίπεδο μετάφρασης είτε σε επίπεδο ανάλυσης και δραματουργικής επεξεργασίας κειμένων. 

 

Έχετε μια πολύ έντονη προσωπικότητα, ασχολείστε με πολλά πράγματα ταυτόχρονα τα οποία σας αρέσουν και είναι επιλογή σας. Ποια είναι η σχέση σας με την διδασκαλία;

 

Η διδασκαλία είναι κάτι που έχω ξανακάνει στο παρελθόν, σε άλλο αντικείμενο. Όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, μπορεί να είναι κάτι πολύ ωραίο και δημιουργικό και αναζωογονητικό. Όταν όμως δεν είναι, τότε γίνεται κάτι πάρα πολύ ψυχοφθόρο.

 

Το μάθημα σας είναι Ιστορία Τύπου. Πόσο εύκολο είναι να κεντρίσεις το ενδιαφέρον των μαθητών σ’ αυτό το μάθημα;

 

Είναι από τα λεγόμενα «άχαρα» μαθήματα. Έχουν γνώση οι φύλακες! Η ιστορία είναι κάτι που πρέπει να σου αρέσει για να την παρακολουθήσεις με ενδιαφέρον. Από εκεί και πέρα, θεωρώ ότι οτιδήποτε μαθαίνεις είναι κέρδος. Αν μη τι άλλο, εξασκείς το μυαλό και ανοίγεις λίγο παραπάνω τους ορίζοντές σου. Αν σου χρησιμεύσει πρακτικά ή όχι, είναι άλλο θέμα. 

 

Ποια είναι η σχέση σας με τους μαθητές;

 

Η σχέση μου με τους μαθητές  δεν είναι κάτι «νεκρό» ή αδιάφορο. Είναι μια σχέση ζωντανή με τις εντάσεις της, με τα πάνω της και τα κάτω της. Ξεκινάω με την καλή πρόθεση, με διάθεση επικοινωνίας και βοήθειας στο βαθμό που μπορώ να βοηθήσω έναν άνθρωπο, όταν και αν μου το ζητήσει. Αλλά πάντα οι πόλοι είναι δύο: ο καθηγητής και ο μαθητής.

 

Κερδίζεται ο σεβασμός ή επιβάλλεται;

 

Το να επιβάλλεις τον σεβασμό είναι το πιο εύκολο. Πραγματικά  σε διευκολύνει να κάνεις την δουλειά σου. Επί της ουσίας όμως είναι άλλο πράγμα ο σεβασμός και άλλο η πειθαρχία. Προφανώς ο σεβασμός κερδίζεται αλλά δεν είναι κάτι το οποίο είναι μονόπλευρο. Χρειάζεται  προσπάθεια αλλά και διαθεσιμότητα στο να σεβαστεί ο ένας τον άλλον. Πρέπει εκατέρωθεν να υπάρχει μια ανάλογη συμπεριφορά. Είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

 

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας θεατρικός συγγραφέας; Ποιοι είναι οι στόχοι σας στο χώρου του θεάτρου;

 

Είναι πάρα πολύ οι αγαπημένοι μου συγγραφείς, αλλά αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω έναν, είναι ο Τενεσί Ουίλιαμς. Ταπεινά υποκλίνομαι μπροστά στο μεγαλείο αυτού του συγγραφέα. Όσο για τους στόχους μου, μακάρι να κάνω πράγματα τα οποία αφορούν τον κόσμο, αυτούς που τα διαβάζουν και τα βλέπουν. Να υπάρχει μια ανταλλαγή, μια επικοινωνία.

 

Ποια θα ήταν η συμβουλή σας, στους νέους δημοσιογράφους που θέλουν να μπουν στο χώρο και έχουν πολλά όνειρα;

 

Είμαι πολύ ‘μικρός’ για συμβουλές. Εκείνο που μ’ αρέσει είναι να βλέπω στους ανθρώπους, είτε είναι νέοι είτε μεγαλύτεροι (οπότε δεν είναι συμβουλή), ότι αυτό που κάνουν είναι συνειδητή επιλογή. Να γουστάρεις κάτι, να παλεύεις γι’ αυτό και να προσπαθείς με ταπεινότητα και ήθος. Αυτό θαυμάζω πάρα πολύ και ειδικότερα στα νεότερα παιδιά που δεν απέχουμε πάρα πολύ. Οπότε, ταπεινά, πολύ τρέξιμο, δουλειά και υπομονή. Και φυσικά χρειάζεται γερό στομάχι. Γιατί δεν είναι εύκολα τα πράγματα, δεν χαρίζονται. Και χαστούκια θα φας και συμπεριφορές που θα θεωρήσεις ότι σε προσβάλουν θα αντιμετωπίσεις. Επίσης, πολύ σημαντικό είναι να μπορείς να λες «όχι» σ’ αυτόν το χώρο, όταν χρειάζεται.

 

Είπατε ότι χρειάζονται και τα όχι. Από την προσωπική σας εμπειρία, πόσο εύκολο είναι να το κάνει κανείς πράξη;

 

Δεν είναι εύκολο, όμως καμία φορά χρειάζεται. Γι αυτό είπα ότι όλα πρέπει να είναι συνειδητές επιλογές. Να ξέρεις τι θέλεις. Είμαι αυτής της άποψης. Τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο το ακολούθησα πολλές φορές και είπα «όχι» σε πολλά πράγματα που προέκυψαν. Δεν αρκεί να σου δίνουν κάποια χρήματα χωρίς να σου δίνουν τίποτα άλλο.

 

Ποια είναι οι άποψη σας για την νέα γενιά; Ενθουσιάζεται πολύ εύκολα;

 

Παρόλο που ηλικιακά δεν απέχουμε πολύ, βλέπω ότι τα νέα παιδιά δεν έχουν ταπεινότητα. Τους αρέσουν τα πολύ εύκολα πράγματα, το εύκολο κέρδος, η εύκολη επιτυχία, που ταυτίζεται  με την αναγνωρισιμότητα. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο, δεν είναι εκεί η ουσία.

 

Και τα δύο παιδιά της οικογένειας έχετε ακολουθήσει τον δρόμο της δημοσιογραφίας. Αυτό ήταν τυχαίο ή υπάρχουν και άλλοι δημοσιογράφοι στην οικογένεια;

 

Ήταν επιλογή συνειδητή και των δύο. Οι γονείς μας δεν έχουν κάποια σχέση με το χώρο, είναι δάσκαλοι. Με τον Τάσο έχουμε παράλληλες πορείες. Απλώς, εκείνος ασχολείται καθαρά με το αθλητικό κομμάτι. Ουσιαστικά, όμως, με τον ίδιο τρόπο χειριστήκαμε την «υπόθεση». Και ο αδερφός μου πήγε πρώτα στη Φιλοσοφική, τελείωσε και μετά πήγε στο Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ.


 Επιμέλεια : Λαμπρινή Ντέντη


  
 
 
Home  |  Συνεντεύξεις  |  Ειδήσεις  |  Αφιερώματα  |  Παρασκήνια  |  Video  |  Photostory  |  Επικοινωνία  |  
  |  Copyright 2019 Sportreview.gr  |  designed & developed by WebWorks